Dit bijzondere gebied
Dank zij het
internet en de vele linken die mensen op hun pagina's plaatsen, waardoor zij
informatie met ons willen delen, kwam ineens "het inzicht".
Jaren geleden
heb ik veel alleen gereisd, ook in de Elzas, de Champagne streek, de Vogezen en
omringende gebieden. Als ik in die streek was, wilde ik er niet meer uit! Het
hele gebied gaf me een vrijheidsgevoel en ik wilde zoveel mogelijk bekijken,
voelen en opdoen. Iedere keer als ik dan eindelijk het gebied weer uitreed,
voelde ik spijt, heimwee en zou er het liefste zo weer naar terug gekeerd zijn.
Later, wel 10
jaar later, ga ik voor het eerst naar Altai, de trektocht naar Belucha maken.
Altai is nu niet meer weg te denken uit mijn leven en de verbinding met de berg
Belucha zit goed verankerd.
Georgine
mailde me een keer de www van haar watermolen, Moulin de la Pommeraye, in
Frankrijk en bij het zien van haar fotoos, kreeg ik het weer. Een
ondefinieerbaar gevoel. Als ik het zou omschrijven dan komt het ongeveer hier
op neer: blij, herkenning, heimwee, actie!
Op het moment
dat een vriendin en ik daar naartoe rijden, kom ik de plaatsen tegen welke ik
op eerdere reizen bezocht heb en zo van genoten heb. Ik heb het gevoel weer
"thuis" te zijn! Tijdens de autorit ga ik ineens rechtop zitten en
zeg: "Zie je die paars-blauwe uitstraling ook? Het lijkt Altai wel. Alleen
zijn de kleuren hier iets meer paars!" We zijn dan nog enige uren rijden
van Moulin de la Pommeraye verwijderd. We zijn echter in HET gebied, ik voel
het aan alles, m'n kruin tintelt.
Als we de
mooie oprijlaan inrijden, voel ik me gelukkig, blij, vrolijk en ook een
spanning. "Hier is iets belangrijks," denk ik en tijdens de
rondleiding van Georgine zie ik de rots. Ik zie ook ineens allemaal muurtjes
van opgestapelde stenen, overwoekerd door mos en daarop groeien weer plantjes!
Hier moet iets gestaan hebben boven op die berg! De rots blijft me trekken. Ik
kan er niet van wegkomen en telkens keren mijn ogen weer terug naar die rots.
Hetzelfde heb ik als ik bij Belucha ben. Uren kan ik naar Belucha kijken,
staren en fotograferen!
Uit een mooie
pagina op het internet over de Odilia berg had ik al gelezen over de
Krachtplaats voor Vrouwen, een stenen muur, wal, waarvan de oorsprong nog
steeds onbekend is.
Odilia zelf
is een vrouw geweest die zich nergens wat van aantrok, les gaf aan mannen en
vrouwen in de kruidengeneeskunde en andere geheime leer, tegen de wil van de
Paus in. Bij haar kwamen mensen uit Ierland, Schotland, Druïden, Kelten en
zelfs het woord: Turkische mensen wordt in deze website genoemd. Deze Turkische
mensen wonen en leven nu nog steeds in gebieden zoals Siberië en spreken
allen de Turkische taal. Let op het teken in de cirkel van haar staf: deze
tekening kom je op veel Siberische-Altaise Sjamanen trommels tegen!
Odilia en
later ook haar moeder, die zich van haar echtgenoot liet scheiden, we praten
over het jaar (ongeveer) 600-700 na Christus, verzorgden ook mensen die ziek
waren en gaven onderdak aan hen die moesten vluchten omdat ze meer wisten dan
de kerk lief was!!!
Bij het
klooster van Odilia is een heilzame bron voor de ogen! Odilia werd blind
geboren een een monnik uit Schotland, welke haar later heeft opgeleid, doopte
haar met water waarin hij iets had toegevoegd voor haar ogen. Odilia kon daarna
weer zien! Kortom, een plaats van geheimen en wonderen!
Bij het
eerste ontwaken, (bij Georgine) hoor ik muziek. De muziek klonk vrolijk. Aan de
ontbijttafel verneem ik, dat ik niet de enige ben die bij Georgine muziek
gehoord heeft. Ik blijk ook niet de enige te zijn die hier, op deze bijzondere
plaats "iets" ervaart.
Van boven uit
mijn raam zag ik rode dakpannetjes in de heuvel en vroeg aan Georgine wat dat
was: "Een bron". Alles begon te klikken... Odilia, bron, stenen
muurtjes... de rots... die energie, die zo vrolijk en blij maakt... de grote
steencirkel waarin haar watermolen en huis ligt.... het gevoel van vrijheid..
actie... mijn ervaringen tijdens mijn reizen in deze streken, het energetische
veld boven het klooster van Odilia... piramide - ruit - energie... en na een
beetje staren zie je er het kruis in... tijdloosheid... reizen... droomreizen -
sjamanistische reizen....
Dan ga ik
naar de rots. Ja, ik neem mijn biosensor mee en met de biosensor vinden we de
exacte plaats onder de overhangende rots waar je kan gaan zitten en kan vragen
wat je maar wilt. Wensen, heling, andere vragen waarmee je zit... je kunt zelfs
vragen stellen aan Odilia! De antwoorden sijpelen druppelsgewijs door en uit de
rots druppelen de waterdruppels. Het water sijpelt de hele dag door de rots
naar buiten, langzaam... maar zeker!
Later op de
dag werk ik wat in de bloementuin en hoor telkens het woord:
"origine". Oorsprong... oorspronkelijk en weer komt de herinnering
aan Altai in me boven drijven... Oorsprong, Begin... De tuin laat ik even voor
wat het is en begin de paadjes mosvrij te maken. Daaronder verschijnen mooie
stenen en het water wat over dit paadje stroomt, komt regelrecht uit de heuvel
met de Bron. Kristal helder water en al gauw maak ik daar dankbaar gebruik van!
Na een paar
dagen vertrekken we weer naar huis en ik moet eerlijk bekennen dat ik dacht:
"Volgende week ben ik hier weer." Thuis ga ik op zoek naar die
internet pagina over de Odilia berg en kan 'm nergens meer vinden. Gelukkig
maar, want daardoor kom ik op een andere pagina, die mijn beschreven gevoelens
met een dreun bevestigen.
Deze pagina
gaat over de 48 ste breedtegraad, welke over de Odiliaberg loopt en de
Sterrenweg genoemd wordt. Op deze breedtegraad en omgeving, staan dwars door
Frankrijk allemaal monumentale bouwwerken. Van sommigen is de oorsprong niet te
achterhalen. Er is b.v. langs deze Sterrenweg een ronde kerk, Le Temple, welke
bouwstijl wel voorkomt langs de Siberische lijn van de Turkische mensen!
Dolmen,
Menhirs, het Feeën bos, de Feeën grot, Bronnen, Druïdenplaatsen
en nog veel meer, staan om en nabij en op deze 48-ste breedtegraad. Ook de
watermolen van Georgine en mijn Berg liggen "toevallig" op deze
48-ste breedtegraad.
In mijn
achterhoofd weet ik dat ik eens de breedtegraad van Altai heb opgezocht en de
Atlas komt er nu bij. Jawel hoor, raak!
Marnay sur
Marne, mijn Berg, de watermolen van Georgine en het Altai gebergte (Belucha)
liggen beiden op de 48 ste breedtegraad! Tyungur het plaatsje in Altai van
waaruit we de trektocht naar Belucha beginnen, de inwijdingsplaats van de
Sjamanen, alles ligt in en om hetzelfde gebied! Op dezelfde "draad".
Tyungur betekent: Tamboerijn van de Sjamaan.
Inderdaad ben
ik alweer heel snel terug bij Moulin de la Pommeraye van Georgine en met de
uitgeprinte Sterrenweg gaan we op route naar de Dolmen, vlak bij Marnay sur
Marne. Het gebied is afgezet, we kunnen er niet dichtbij komen. Echter... we
staan samen stil en kijken...en voelen! Niet denken, niet praten, alleen maar
kijken en voelen... Het is net een mens.
Door het
onafgebroken kijken en niet praten, staat de Dolmen 's nachts nog op mijn
netvlies en ik ga, met de methode die we van Olga
Kharitidi geleerd hebben in verbinding met deze Dolmen-mens. Ik vraag:
"Waar komen jullie vandaan?" Ik kom met een sneltreinvaart uit bij
Belucha en daar ga ik door "de poort". Ik zie een soort bergwand, met
allemaal witte piramide toppen, het lijkt wel een witte Kroon. Verblindend wit
licht, dat zeer doet aan m'n ogen. Daarna verandert het beeld en wordt me een
lijn, een draad getoond die naar het westen loopt, waarop ik allemaal gebouwen
zie staan. Hoge- oude- en moderne gebouwen met antenne's erop, radar draait op
een ander gebouw, ik zie een schotelantenne op een gebouw en de gebouwen staan
allemaal achter elkaar, op één lijn.
"Zenders,
ontvangers", schiet het door me heen. Al die gebouwen en monumentale
plekken op deze draad zijn zend-en ontvangststations. Stenen die spreken! Die
door kunnen zenden. Ineens denk in aan het ondezoek van Professor Alexander
Trofimov in Novosibirsk. Met meet instrumenten in grotten, op dezelfde tijd op
verschillende plaatsen op de wereld, kunnen ze beelden opvangen van elkaar,
vanuit die grotten. Met Kirlianfotografie zijn ze in staat de aura van
handafdrukken, die op de wanden getekend- en geschilderd staan, nog zichtbaar
te maken.
En nu kom ik
aan bij de Legende van Belovodia, welke te lezen is in het boek van Olga
Kharitidi: "Het pad naar de Sjamaan", op blz. 223:
Er wordt over
een zeer oude beschaving - cultuur geschreven, welke door de rondtrekkenden,
met de huidige namen: nomaden, zigeuners, indianen, etc. over de hele wereld is
doorgegeven.
De Oudsten en
de Leraren bleven in HET gebied (Altai-Shamballa) en "bestuurden hun leven
(van de rondtrekkenden) via verbindingen met hun priesters en rituelen.
De draad, deze
verbinding, die hen met deze beschaving, oude cultuur verbond is door de
strijd om het bestaan meer en meer verborgen geraakt, maar nooit verloren
gegaan!
"Deze
verbinding, het gebied rond de 48ste breedtegraad, met de Oudsten en de Leraren wordt tot
op de dag van vandaag levend gehouden." en voert ons terug naar het
Begin...
...naar de Oudsten ...naar de
Leraren....
naar Shamballa-Belovodia.
Vakantie op De
Berg in Frankrijk op de 48-ste breedtegraad: De Sterrenweg.
Moulin de la Pommeraye van Georgine Het huis van Georgine,
bij de watermolen en de rots op de 48-ste breedtegraad, is te huur voor
vakanties, familie bijeenkomsten en/of vrienden groepen!
De Sterrenweg in Frankrijk Heel veel informatie in deze site. Klik
ook eens op de namen van de auteurs die genoemd worden en je zult de heilige
geometrie in Frankrijk kunnen bekijken.
Een soortgelijk verhaal uit Rusland.
Deze site,
van Sergey Kozhikov is vertaald uit het Russisch naar het Engels door de
AltaVista Translation en grammaticaal rammelt het erg. Echter, de essentie is
te volgen. Een zeer bijzonder verhaal over de Dolmen in Rusland en sluit
wonderbaarlijk aan bij de legende van Belovodia-Shamballa in het boek: Het pad
naar de Sjamaan van Olga Kharitidi. Deze dolmen staan in de Krasnodar Krai
langs de Oostkust van de Zwarte Zee. Ik heb zijn link gevonden in de Russische
Dolmen site. Die link staat hieronder.
Bovenin deze Russische Dolmen site kan je klikken op English.
Zoiets heb je nog nooit gezien!!!
Foto van de dolmen: Fransje
Bik.
Shamballa: schilderij van
Nicholas Roerich.
Ste. Odilia met staf:
ansichtkaart.